Κάθε φορά που μέσα σε μια τάξη οποιοσδήποτε σχολείου της υφηλίου ένας μαθητής μπροστά στον καθηγητή της Χημείας λέει την περίφημη αρχή της διατήρησης της μάζας, «στη φύση τίποτα δε δημιουργείται εκ το… Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/lavouazie-o-pateras-tis-ximeias-pou-apedeikse-oti-i-fotia-ofeiletai-stin-proslipsi-oksygonou-apokefalistike-sti-galliki-epanastasi-epeidi-eixe-askisei-kritiki-se-enan-voulefti/
Ο Ντμίτρι Μεντελέγιεφ γεννήθηκε σε ένα χωριό κοντά στο Τομπόλσκ της Σιβηρίας και ήταν γιος των Ιβάν Πάβλοβιτς Μεντελέγιεφ και Μαρία Ντμίτριεβνα Μεντελέεβα. Ο παππούς του, Πάβελ Μαξίμοβιτς Σακαλόβ, ήταν ιερέας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από το Τβερ[3]. Ο Ιβάν μαζί με τους αδελφούς και τις αδελφές του έλαβαν νέα οικογενειακά ονόματα ενώ παρακολουθούσαν τη θεολογική σχολή. Πιστεύεται ότι…
ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΧΗΜΕΙΑ «Αγαπάς κάποιον γιατί τραγουδάει ένα τραγούδι που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις» Ανωνύμου Επιχειρώντας ένα διαδικτυακό περίπατο , σερφάρισμα όπως το αποκαλούν στην ηλεκτρονική αργκό, έμεινα έκπληκτος από το πλήθος των στίχων ερωτικών τραγουδιών που περιέχουν τη λέξη «χημεία». Δεν θα εστιάσω στην ποιότητα, αναφέρομαι καθαρά στην…
«ΦΕΡΟΜΟΝΕΣ: Η ΧΗΜΙΚΗ «ΑΣΥΡΜΑΤΗ» ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ» «Ααα… μια μυρωδιά. Μια μυρωδιά που μου γεννάει αγάπη….» Τάσος Κωνσταντόπουλος Η Φύση μας εκπλήσσει. Μας εκπλήσσει με τα μεγέθη της, τις τρομακτικές ενεργειακές της δυνατότητες, την ανόθευτη ομορφιά της, και την ικανότητά της να ελίσσεται, να μεταμορφώνεται και να προσαρμόζεται ανάλογα με τις εξωτερικές συνθήκες. Η…
ΝΙΤΡΟΓΛΥΚΕΡΙΝΗ: ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΣΤΡΙΓΓΛΑΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΑΡΝΑΚΙ «θα ήθελα λίγο δυναμίτη, θα ήθελα μιαν έκρηξη που να σκορπίσει το χειρότερο θάνατο στα βολέματά σας…» Νίκος καρούζος Η νιτρογλυκερίνη, όπως ίσως γνωρίζετε, αποτελεί ένα τυπικό εκρηκτικό σώμα που παράγεται όταν η γλυκερίνη αντιδράσει με νιτρικό οξύ. Για την ακρίβεια η νιτρογλυκερίνη (Αγγλικές ονομασίες : Nitroglycerin, Nitroglycerine, Trinitroglycerin,…
ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΧΗΜΙΚΕΣ ΟΥΣΙΕΣ: ΤΟ ΑΣΧΗΜΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΑΣ «Φορέσαμε τις ασουλούπωτες μάσκες την τελευταία στιγμή, Αλλά κάποιος συνέχισε να ουρλιάζει και να σκοντάφτει, Να παραπαίει σαν να ΄ταν στη φωτιά ή τον ασβέστη. Στη σκοτεινιά, μέσα από τα παχνιασμένα τζάμια και παχύ πράσινο φως , Σαν κάτω από πράσινη θάλασσα , τον είδα να πνίγεται.»(1)…